پرنده پر زد و رفت…

پرنده روي شاخه خشك درخت نشسته بود. شكارچي زانو زد.

نشانه رفت و شليك كرد. پرنده پر زد و رفت. شكارچي چشم به رفتن او دوخت. ـ «به خير گذشت.» نويسنده اين را گفت و خودكارش را روي ميز گذاشت. از پشت ميز بلند مي‏شد كه صدايي توي گوشش پيچيد. ـ «به خير نگذشت. من تنها موندم.» نويسنده ورق كاغذ را از روي ميز برداشت و به درخت تنهاي قصه چشم دوخت.