سکوت سرشار از ناگفته هاست

دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند ، روياهايش را آسمان پُر ستاره ناديده مي گيرد و هر دانه برفي و اشكي نريخته مي ماند... سكوت سرشار از سخنان ناگفته است ، از حرکات ناکرده اعتراف به عشقهاي نهان و شگفتي هاي بر زبان نيامده.. در اين سكوت حقيقت ما نهفته است ؛ حقيقت تو و من ! براي تو و خويش چشماني را آرزو ميكنم كه چراغها و نشانه ها را درظلماتمان ببيند ، گوشي كه صداها و شناسه ها را در بيهوشيمان بشنود . براي تو و خويش روحي كه اينهمه را در خود گيرد و بپذيرد و زباني كه در صداقت خود ما را از خاموشي خويش بيرون كشد و بگذارد از آن چيزها كه در بندمان كشيده است سخن بگوئيم . گاه آنكه ما را به حقيقت ميرساند ، خود از آن عاريست ، زيرا تنها حقيقت است كه رهايي ميبخشد ! از بخت ياري ِ ماست شايد كه آنچه مي خواهيم يا بدست نمي آيد يا از دست ميگريزد. ميخواهم آب شوم در گسترهء افق آنجا كه دريا به آخر ميرسد و آسمان آغاز ميشود. ميخواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته يكي شوم حس ميكنم و ميدانم دست مي سايم و ميترسم باور ميكنم و اميدوارم كه هيچ چيز با آن به عناد برنخيزد. ميخواهم آب شوم در گسترهء افق آنجا كه دريا به آخر ميرسد و آسمان آغاز ميشود... مارگوت بيكل